لغت نامه دهخدا
خذماء. [ خ َ ]( ع ص، اِ ) بز ماده ای که گوش آن از پهنا کفانیده شده. ( از منتهی الارب ) ( از ناظم الاطباء ) ( از آنندراج ).
خذماء. [ خ َ ]( ع ص، اِ ) بز ماده ای که گوش آن از پهنا کفانیده شده. ( از منتهی الارب ) ( از ناظم الاطباء ) ( از آنندراج ).