لغت نامه دهخدا
( خبرآور ) خبرآور. [ خ َ ب َ وَ ] ( نف مرکب ) آورنده خبر. آنکه خبر از جایی به جای دیگر برد:
خبرآور تویی و نامه سپار.خاقانی.|| ( اِ مرکب ) قاصدک. گیاهی است سبک وزن و گلوله مانند با تارهای سفید.
( خبرآور ) خبرآور. [ خ َ ب َ وَ ] ( نف مرکب ) آورنده خبر. آنکه خبر از جایی به جای دیگر برد:
خبرآور تویی و نامه سپار.خاقانی.|| ( اِ مرکب ) قاصدک. گیاهی است سبک وزن و گلوله مانند با تارهای سفید.
( خبرآور ) آن که از کسی یا جایی خبر می آورد.
( خبر آور ) ۱ - ( صفت ) آنکه خبر از کسی یا جایی آورد. ۲ - ( اسم ) گل قاصد.