لغت نامه دهخدا
حوشی. [ شی ی ] ( ع ص ) مرد ناآمیزگار. ( اقرب الموارد ) ( آنندراج ). مردی که با مردم آمیزش نکند. ( اقرب الموارد ). وحشی. || شب تاریک. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ) ( آنندراج ). || رمنده از شتران و غیر آن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). وحشی و رمنده. ( اقرب الموارد ).
- حوشی الکلام؛ غامض و غریب سخن. ( منتهی الارب ). کلام وحشی و غریب. ( اقرب الموارد ) ( آنندراج ).
