لغت نامه دهخدا
حسن سبزواری. [ ح َ س َ ن ِس َ ] ( اِخ ) ابن حسین، مکنی به ابوسعد خطیب واعظ شیعی امامی. درگذشته پیرامون 900 هَ. ق. او راست: بهجةالمناهج و جز آن. ( هدیة العارفین ج 1 ص 289 ) ( ذریعه ج 3 ص 163 و ج 4 ص 130 و ج 7 ص 184 ) ( روضات الجنات ص 284 ).
حسن سبزواری. [ ح َ س َ ن ِ س َ ] ( اِخ ) قاری، خطیب. شاعر مشهدی خراسانی. کشته 1086 هَ. ق. او راست: مطالعالاسرار و ابواب البیان. ( ذریعه ج 1 ص 74 ). و رجوع به حسن خطیب شود.
