«حب شبیار» نام یک ترکیب دارویی در طب سنتی و متون پزشکی کهن است که به صورت یک معجون یا داروی گیاهی به شکل حب (قرصهای کوچک سنتی) تهیه میشده است. در منابع قدیمی، این دارو برای تقویت برخی عملکردهای بدن و کمک به درمان مجموعهای از بیماریها معرفی شده است. از جمله کاربردهای منسوب به آن، کمک به رفع برخی اختلالات عصبی مانند صرع و همچنین کاهش سردردهای مزمن یا شدید ذکر شده است. در متون طب سنتی، برای این دارو ترکیبات متعددی بیان شده که از گیاهان دارویی مختلف تشکیل میشود و هرکدام نقش خاصی در اثرگذاری آن دارند. از جمله مواد تشکیلدهنده آن میتوان به گیاهانی مانند صبر، حلیله زرد، گل سرخ، تربد سفید و مصطکی اشاره کرد که همگی در طب سنتی به عنوان گیاهان دارویی شناخته میشوند. این مواد پس از کوبیده شدن و ترکیب شدن با یکدیگر، به صورت خمیر یا ترکیب نرم در آمده و سپس به شکل قرصهای کوچک ساخته میشدند. در برخی منابع، روش مصرف آن نیز چنین بیان شده است که مقدار مشخصی از این حبها پیش از خواب مصرف میشده است. همچنین در توضیحات قدیمی آمده است که این دارو با هدف پاکسازی بدن، بهویژه سر و معده، و بهبود برخی عملکردهای حسی مورد استفاده قرار میگرفته است. نام «حب شبیار» در برخی متون به معنای «رفیق شب» نیز تفسیر شده و اشاره به مصرف آن در شب یا تأثیر آن در شرایط خاص بدن دارد. در مجموع، «حب شبیار» یک داروی ترکیبی در طب سنتی است که از گیاهان دارویی مختلف ساخته میشده و در منابع قدیمی برای درمان برخی بیماریها و تقویت بدن معرفی شده است.
حب شبیار
لغت نامه دهخدا
حب شبیار. [ ح َب ْ ب ِ ش َب ْ ] ( اِ مرکب ) معجونی است که سدر و دوار را نفع دهدو صرع و صداع را دفع کند. صفت آن: صبر سقوطری سه درم، پوست حلیله زرد و گل سرخ و تربد سفید و مصطکی ازهر یک درمی و نیم. همه را کوفته و بیخته به آب بادیان بسرشند و حبها ساخته از یک مثقال تا دو مثقال در وقت خواب فروبرند. داود ضریر انطاکی گوید: حب الشبیارمعناه بالفارسیة رفیق اللیل: یعنی ان ملازمته تغنی عن الرفیق لیلاً لتقویة البصر و هو ینقی الرأس و المعدة و یقارب القوقایا و صنعته: صبر، اهلیلج اصفر، تربد، مصطکی، سقمونیا، حب حنظل، اجزاء سواء. یحبب ُ کما سبق. رجوع به تحفه حکیم مؤمن باب 2 از قسم 2 شود.
فرهنگ فارسی
معجونی است که سدرودوار را نفع دهد و صرع و صداع را دفع کند