لغت نامه دهخدا
ثکم. [ ث َ ] ( ع مص ) ثکم آثار؛ پی گرفتن و پیروی کردن اثر کسی. || ثکم امر؛ لازم گرفتن آن. || ثکم بمکان؛ مقیم شدن در آن و ملازم گرفتن. ( تاج المصادر بیهقی ).
ثکم. [ ث ُ ک َ / ث َ ک َ ] ( ع اِ ) میانه راه و واضح آن. || میان مرد.
ثکم. [ ث َ ک َ ] ( ع مص ) ایستادن. || ملازم و مقیم شدن. || لازم گرفتن.
ثکم. [ ث ُ ک َ ] ( اِخ ) نام مردی است.