«تنقام» واژهای عربی و مصدر است که در متون لغوی و فارسی به کار رفته و معانی متعددی دارد. از معانی مهم این واژه، مجازات کردن شخص، کینهورزی نسبت به او و سرزنش و ملامت کردن وی به دلیل انجام کاری خاص است. این واژه افزون بر این، برای نشان دادن ناخشنودی درونی و کینهورزی نسبت به رفتار یا اعمال دیگران نیز به کار میرود. در کاربردی دیگر، «تنقام» به معنای ناپسند داشتن یک امر یا ناخشنود بودن از انجام یا وقوع کاری است. از این رو، این واژه میتواند مفهوم عیبجویی و نکوهش کردن یک رفتار یا وضعیت را نیز در بر داشته باشد. به طور کلی، «تنقام» واژهای عربی است که مفاهیمی چون کینهجویی، سرزنش، مجازات و ناپسند شمردن امری را در بر میگیرد و در متون ادبی و لغوی کاربرد داشته است.
تنقام
لغت نامه دهخدا
تنقام. [ ت ِ ن ِق ْ قا] ( ع مص ) سزا کردن کسی را و کینه کشیدن و عتاب نمودن، و یقال: مانقمت منه الا الاحسان. ( منتهی الارب ). عقوبت کردن کسی را. ( از اقرب الموارد ). || ناپسند داشتن امر را. ( منتهی الارب ). ناپسند داشتن و عیب کردن امری. ( از اقرب الموارد ). رجوع به نقم شود.