تفشیه
«تفشیه» واژه‌ای عربی‌تبار است که در متون فارسی و عربی به‌کار رفته و به معنای پخش کردن، منتشر ساختن یا آشکار کردن چیزی است. این کلمه از ریشه «فش» گرفته شده و هم در مفهوم مادی و هم معنوی کاربرد دارد، به‌ویژه برای آشکار ساختن حقایق یا پنهان‌ها. در کاربرد عملی، «تفشیه» می‌تواند به معنای پاشیدن، افشاندن یا توزیع مواد مانند بذر، آب یا دارو باشد. همچنین در متون ادبی و عرفانی، این واژه برای بیان آشکار کردن حقایق، اسرار یا دانش‌های پنهان استفاده می‌شود. «تفشیه» بار معنایی مثبت دارد و غالباً به عملی مفید یا مؤثر اشاره دارد که موجب روشن شدن یا پراکندگی سازمان‌یافته چیزی می‌شود. این کلمه در ادبیات کلاسیک فارسی و عربی برای توصیف عملی که موجب آشکار شدن یا انتشار نظم‌یافته باشد نیز دیده می‌شود. به دلیل قدمت واژه، کاربرد آن در زبان روزمره محدود است و عمدتاً در متون تخصصی، ادبی و عرفانی به چشم می‌خورد.
متضادها
پنهان کردن، کتمان، پوشاندن
لغت نامه دهخدا
( تفشیة ) تفشیة. [ ت َ ی َ ] ( ع مص ) آشکار کنانیدن. ( ناظم الاطباء ).
جمله سازی با تفشیه
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 در آموزه‌های اخلاقی و مذهبی، تفشیه عیوب دیگران و افشای رازهای شخصی آن‌ها، از گناهان بزرگی تلقی می‌شود که می‌تواند روابط اجتماعی را تخریب کند.
💡 قانون‌گذاران بر این باورند که هرگونه تفشیه اطلاعات محرمانه و حساس مربوط به امنیت ملی، باید با مجازات‌های بسیار سنگین و بازدارنده همراه باشد.
💡 مدیریت صحیح اطلاعات در سازمان‌ها مستلزم جلوگیری از تفشیه داده‌های حساس مشتریان و رعایت دقیق پروتکل‌های امنیتی برای حفظ حریم خصوصی همگان است.
