لغت نامه دهخدا
تئوکریت. [ ت ِ ءُ ] ( اِخ ) شاعر یونانی است که در حدود سالهای 300 تا 310 ق. م. متولد شد. از او است: «منظومه ها» و «کتیبه ها». وی مبتکر اشعار روستایی است. در آثار وی حساسیت، قدرت تصور، مشاهدات واقعی و قدرت درک مشهود است و از شاعران ردیف نخستین میباشد.