«بیسره» واژهای در زبان فارسی است که در یکی از معانی، به جانوری اشاره دارد که در رده جانوران دوکفهای قرار میگیرد؛ جانورانی که صدف آنها از دو بخش تشکیل شده و در آب زندگی میکنند، مانند برخی نرمتنان. «بیسره» در معنایی دیگر به حیوان باربر مانند استر یا قاطر نیز اطلاق شده و این کاربرد بیشتر در زبان قدیم و گفتار سنتی دیده میشود. این واژه به صورت صفت نیز به کار میرود و در این حالت به معنای «بیسر» یا «فاقد سر» است و گاهی برای توصیف چیزی بیشکل یا ناقص استفاده میشود. از نظر معنایی، «بیسره» میتواند مفهوم «بیاساس» یا «بیریشه» را نیز منتقل کند و در این کاربرد، جنبه انتقادی یا تمثیلی دارد. یکی دیگر از معانی شناختهشده «بیسره»، نام پرندهای شکاری از نوع باشه است که جثهای متوسط و رفتاری تیز و شکارچیانه دارد.
بیسره
لغت نامه دهخدا
بیسره. [ س َ رَ ] ( اِ ) بیسر. نام جانوری است. رجوع به بیسر و بیسران شود. || استر که عربان بغل گویند. ( از برهان ). استر و قاطر. ( ناظم الاطباء ).
فرهنگ عمید
پرنده ای شکاری از نوع باشه.
فرهنگ فارسی
۱ - ( صفت ) آنکه یا آنچه سر ندارد. ۲ - بی اساس بی اصل. ۳ - ( اسم ) پرنده ایست شکاری از نوع باشه شبیه به پیغو بیسره.
ویکی واژه
‹بیسر›
(زیستشناسی) پرندهای شکاری از نوع باشه.