کلمه «بَهْزَر» صفتی است که به کسی اطلاق میشود که خردمند، استواررای و شریف است. این واژه نشاندهنده توانایی فرد در تفکر درست و تصمیمگیری منطقی است و بر تعادل فکری و پختگی اخلاقی تأکید دارد. بهزر فردی است که علاوه بر خرد و تدبیر، دارای شخصیت محترم و شریف نیز میباشد و مورد احترام دیگران قرار میگیرد. جمع این واژه «بهازر» است و برای اشاره به گروهی از چنین افراد به کار میرود. بهزر نماد فضیلت، انصاف و درایت در رفتار و گفتار است و ویژگیهایی مانند صداقت، شجاعت و مسؤولیتپذیری را نیز در بر میگیرد. استفاده از این صفت در ادبیات و گفتار، ارزش و احترام فرد را در جامعه برجسته میکند. بنابراین، «بهزر» شخصی است که خرد، تدبیر و شرافت را همزمان داراست و نمونهای از کمال اخلاقی و فکری در انسانها محسوب میشود.
بهزر
لغت نامه دهخدا
بهزر. [ ب َ زَ ] ( ع ص ) خردمند استواررای و شریف. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از ذیل اقرب الموارد ). ج، بَهازِر. ( ناظم الاطباء ).