لغت نامه دهخدا
بنطابلون. [ ب َ ب ِ ] ( معرب، اِ ) گیاهی است از تیره گل سرخیان دارای برگهای مرکب و گلهای سفید یا زرد و گاهی قرمز. این گیاه بسیار شبیه گیاه توت فرنگی است و مانند آن دارای ساق خزنده نیز میباشد ولی برخلاف توت فرنگی نهنجش گوشت دار و خوردنی است. گیاه مذکور مخصوص نواحی معتدل یاسرد است. گونه های متعدد آن در طب مورداستفاده واقع میشوند ( بعنوان قابض ). و بعنوان گلی زینتی نیز در باغها کاشته میشوند. بنطافلون. بنطافیلون. بنطافلن. ظاهراً بنظر می آید که وجه تسمیه این گیاه به این مناسبت باشد که گلهایش منتهی به دم گلی طویل هستند که ازکنار برگهای مرکبی که دارای 5 برگچه هستند و از روی ساقه خزنده آن خارج میشود. ( فرهنگ فارسی معین ).