بدرزق
لغت نامه دهخدا
بدرزق. [ ب َ رِ ] ( ص مرکب ) نامقبول و ناپسند. ( ناظم الاطباء ).
فرهنگ فارسی
( صفت ) ۱ - آنکه روزی او بدشواری رسد بد روزی. ۲ - نامقبول ناپسند.
بدرزق. [ ب َ رِ ] ( ص مرکب ) نامقبول و ناپسند. ( ناظم الاطباء ).
( صفت ) ۱ - آنکه روزی او بدشواری رسد بد روزی. ۲ - نامقبول ناپسند.