آیه ۵۸ سوره مریم چنین است: «أُولَٰئِکَ الَّذِینَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَیْهِمْ مِنَ النَّبِیِّینَ مِنْ ذُرِّیَّةِ آدَمَ وَمِمَّنْ حَمَلْنَا مَعَ نُوحٍ وَمِنْ ذُرِّیَّةِ إِبْرَاهِیمَ وَإِسْرَائِیلَ وَمِمَّنْ هَدَیْنَا وَاجْتَبَیْنَا ۚ إِذَا تُتْلَىٰ عَلَیْهِمْ آيَاتُ الرَّحْمَٰنِ خَرُّوا سُجَّدًا وَبُكِيًّا» که در آن خداوند به گروهی از پیامبران بزرگ اشاره میکند که مشمول نعمت، هدایت و برگزیدگی الهی بودهاند. معنای این آیه آن است که پیامبرانی که در آیات پیشین سوره از آنان یاد شده، از برگزیدگان الهی و از نسل پاک آدم، نوح، ابراهیم و اسرائیل (یعقوب) بودهاند. خداوند در این آیه با تعبیر «أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَیْهِمْ» بیان میکند که این بندگان خاص، مورد لطف، رحمت و نعمت ویژه پروردگار قرار گرفتهاند. همچنین عبارت «وَمِمَّنْ هَدَيْنَا وَاجْتَبَيْنَا» نشاندهنده آن است که آنان نه تنها هدایت شده، بلکه برای مقام نبوت و رسالت نیز به صورت ویژه انتخاب شدهاند. بخش پایانی آیه، یعنی «إِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِمْ آيَاتُ الرَّحْمَٰنِ خَرُّوا سُجَّدًا وَبُكِيًّا»، اوج بندگی و خضوع این پیامبران را به تصویر میکشد. این عبارت بیان میکند که هرگاه آیات خداوند رحمان بر آنان تلاوت میشد، با نهایت فروتنی، خشوع قلبی و تأثر روحی به سجده میافتادند و از شوق و خوف الهی میگریستند. گریه در این آیه نشانه ضعف نیست، بلکه نماد عمق ایمان، معرفت و پیوند معنوی عمیق با خداوند است. از منظر تفسیری، این آیه الگویی روشن از مقام بندگی راستین و واکنش انسان کامل در برابر کلام وحی ارائه میدهد. در واقع، پیام اصلی آیه آن است که برگزیدگان خدا، افزون بر مقام نبوت، در عبودیت، خشوع و تسلیم نیز سرآمد بودهاند. بنابراین، آیه ۵۸ سوره مریم بیانگر جایگاه والای پیامبران الهی و روحیه خضوع، سجده و گریه عاشقانه آنان در برابر آیات الهی است.
ایه 58 سوره مریم
دانشنامه اسلامی
[ویکی اهل البیت] آیه 58 سوره مریم. أُولَٰئِکَ الَّذِینَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَیْهِمْ مِنَ النَّبِیِّینَ مِنْ ذُرِّیَّةِ آدَمَ وَمِمَّنْ حَمَلْنَا مَعَ نُوحٍ وَمِنْ ذُرِّیَّةِ إِبْرَاهِیمَ وَإِسْرَائِیلَ وَمِمَّنْ هَدَیْنَا وَاجْتَبَیْنَا ۚ إِذَا تُتْلَیٰ عَلَیْهِمْ آیَاتُ الرَّحْمَٰنِ خَرُّوا سُجَّدًا وَبُکِیًّا ۩
اینان (که از زکریا تا ادریس اوصافشان یاد شد) همان رسولانی هستند که خدا از میان همه اولاد آدم و اولاد آنان که با نوح در کشتی نشاندیم و اولاد ابراهیم و یعقوب و دیگر کسان که هدایت کرده و برگزیدیم، آنها را به لطف و انعام خود مخصوص گردانید (و حال آنها در بندگی چنان است) که هرگاه آیات خدای رحمن بر آنها تلاوت شود با گریه (شوق و محبت) روی اخلاص بر خاک نهند.
اینان کسانی از پیامبران بودند که خدا به آنان نعمت داد، از نسل آدم و از نسل کسانی که با نوح در کشتی سوار کردیم و از نسل ابراهیم و اسرائیل و از کسانی که آنان را هدایت کردیم و برگزیدیم؛ هنگامی که آیات رحمان بر آنان خوانده می شد، سجده کنان و گریان به رو می افتادند.
آنان کسانی از پیامبران بودند که خداوند بر ایشان نعمت ارزانی داشت: از فرزندان آدم بودند و از کسانی که همراه نوح سوار کردیم؛ و از فرزندان ابراهیم و اسرائیل و از کسانی که هدایت نمودیم و برگزیدیم؛ هر گاه آیات رحمان بر ایشان خوانده می شد، سجده کنان و گریان به خاک می افتادند.
اینان گروهی از پیامبران بودند که خدا به آنان انعام کرده بود، از فرزندان آدم و فرزندان آنان که با نوح در کشتی نشاندیم و فرزندان ابراهیم و اسرائیل و آنها که هدایتشان کردیم و برگزیدیمشان. و چون آیات خدای رحمان بر آنان تلاوت می شد، گریان به سجده می افتادند.
آنها پیامبرانی بودند که خداوند مشمول نعمتشان قرار داده بود، از فرزندان آدم، و از کسانی که با نوح بر کشتی سوار کردیم، و از دودمان ابراهیم و یعقوب، و از کسانی که هدایت کردیم و برگزیدیم. آنها کسانی بودند که وقتی آیات خداوند رحمان بر آنان خوانده می شد به خاک می افتادند، در حالی که سجده می کردند و گریان بودند.
Those were the ones upon whom Allah bestowed favor from among the prophets of the descendants of Adam and of those We carried with Noah, and of the descendants of Abraham and Israel, and of those whom We guided and chose. When the verses of the Most Merciful were recited to them, they fell in prostration and weeping.
Those were some of the prophets on whom Allah did bestow His Grace,- of the posterity of Adam, and of those who We carried (in the Ark) with Noah, and of the posterity of Abraham and Israel of those whom We guided and chose. Whenever the Signs of (Allah) Most Gracious were rehearsed to them, they would fall down in prostrate adoration and in tears.