ایه 112 سوره نساء

ایه 112 سوره نساء

مفهوم آیه‌ی «وَمَنْ یَکْسِبْ خَطِیئَةً أَوْ إِثْمًا ثُمَّ یَرْمِ بِهِ بَرِیئًا فَقَدِ احْتَمَلَ بُهْتَانًا وَإِثْمًا مُبِینًا» در آیه ۱۱۲ سوره نساء، درباره مسئولیت فردی در گناه و ناپسندی تهمت است. در این آیه، «خَطِیئَة» به معنای خطا و لغزش و «إِثم» به معنای گناه آگاهانه و عمدی است. آیه می‌گوید اگر کسی خود مرتکب خطا یا گناهی شود و سپس برای فرار از مسئولیت، آن را به فرد بی‌گناه نسبت دهد، این عمل بسیار ناپسند و سنگین است. عبارت «یَرْمِ بِهِ بَرِیئًا» یعنی تهمت زدن به کسی که هیچ نقشی در آن گناه ندارد. چنین فردی، طبق تعبیر آیه، «بهتان» یعنی دروغ بزرگ و نسبت ناروا را بر دوش می‌کشد. همچنین، او گناه آشکار و بزرگی انجام داده است، زیرا هم گناهی کرده و هم انسان بی‌گناهی را متهم کرده است. این آیه بر عدل، صداقت و مسئولیت‌پذیری فردی تأکید دارد و ظلم به دیگران را یکی از سنگین‌ترین گناهان معرفی می‌کند. پیام اصلی آیه این است که هیچ‌کس حق ندارد خطای خود را به دیگری نسبت دهد و آبروریزی افراد بی‌گناه، ظلمی بزرگ و آشکار است. 

دانشنامه اسلامی

[ویکی اهل البیت] آیه 112 سوره نساء. وَمَنْ یَکْسِبْ خَطِیئَةً أَوْ إِثْمًا ثُمَّ یَرْمِ بِهِ بَرِیئًا فَقَدِ احْتَمَلَ بُهْتَانًا وَإِثْمًا مُبِینًا
و هر کس خطا یا گناهی از او سر زند و تهمت به بی گناهی بندد مرتکب بهتان و گناه بزرگ و آشکاری شده است.
و هر کس مرتکب خطا یا گناهی شود، سپس آن را به بی گناهی نسبت دهد، بی تردید بهتان و گناهی آشکار بر دوش گرفته است.
و هر کس خطا یا گناهی مرتکب شود؛ سپس آن را به بی گناهی نسبت دهد، قطعاً بهتان و گناه آشکاری بر دوش کشیده است.
و هر که خود خطا یا گناهی کند آنگاه بی گناهی را بدان متهم سازد، هر آینه بار تهمت و گناهی آشکار را بر دوش خود کشیده است.
و کسی که خطا یا گناهی مرتکب شود، سپس بیگناهی را متهم سازد، بار بهتان و گناهِ آشکاری بر دوش گرفته است.
But whoever earns an offense or a sin and then blames it on an innocent has taken upon himself a slander and manifest sin.
But if any one earns a fault or a sin and throws it on to one that is innocent, He carries (on himself) (Both) a falsehood and a flagrant sin.