لغت نامه دهخدا
انوثیت. [ اُ ثی ی َ ] ( ع مص ) زن شدن و ماده بودن. مؤلف غیاث نویسد، انوثیت غلط است و انوثت بدون یاء تحتانی صحیح بخلاف رجولیت که مصدر جعلی است چرا که رجل اسم جامد است و انثی مشتق است از انوثت لیکن چون انوثیت هم در کلام ثقات واقع شده استعمالش جایز باشد. ( غیاث اللغات ):
مایه نشاءة انوثیت
باز در بطن مادر اندازد.عرفی ( از آنندراج ).
