اغربه

«اغربه» جمع «غراب» است و به پرنده‌ای اشاره دارد که شبیه کلاغ یا زاغ است، معمولاً رنگ سیاه دارد و جثه‌ای بزرگ‌تر از زاغ عادی دارد. این پرنده در منابع قدیمی با نام‌های مختلفی مانند ابوحاتم، ابوحجادب و ابوالشوم شناخته شده است. اغلب گونه‌های اغربه لاشه‌خوار هستند و گوشت آن‌ها در شریعت و طب سنتی ناپاک یا مضر محسوب می‌شود. اغربه در مناطق بلند، ویرانه‌ها و درختان بلند لانه می‌سازند و معمولاً از چهار تا هفت جوجه نگهداری می‌کنند. این پرندگان منفرد پرواز می‌کنند و برخی گونه‌ها مانند «غراب ابقع» و «غراب اسود» وحشی‌تر و خشن‌تر هستند. غراب کوچک‌تر، مانند «غراب زرع» یا «زاغچه»، از دانه‌ها تغذیه می‌کند و گوشت آن نسبتاً حلال و کم‌ضرر است. طبیعت اغلب اغربه‌ها این است که از جمع انسان‌ها دوری کنند و در مکان‌های خلوت و مخفی زندگی کنند. این پرنده در بسیاری از متون دینی و ادبی به عنوان موجودی منفرد، مراقب و حیله‌گر توصیف شده است. از نظر رفتارشناسی، اغلب غراب‌ها وفاداری کمی دارند و پرورش بچه‌ها و تأمین خوراک آن‌ها با روش‌های خاصی انجام می‌شود.