اعشراء

لغت نامه دهخدا

اعشراء. [ اَ ش ِ ] ( ع اِ ) ج ِ عشیر، بمعنی ده یک. ( از منتهی الارب ) ( از ناظم الاطباء ). ج ِ عشیر، بمعنی عُشر، ده یک: «تسعة اعشراء الرزق فی التجارة». ( از اقرب الموارد ).