اصلد

لغت نامه دهخدا

اصلد. [ اَ ل َ ] ( ع ص ) بخیل. مؤنث: صَلْداء. ج، صُلد. ( قطر المحیط ). مرد زفت و بخیل. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ).