اشکردن

اشکردن. [ اِ ک َ دَ ] ( مص ) شکردن وشکاردن. ( ناظم الاطباء ) ( لغات شاهنامه ):
نبودی به گیتی چنین کهترم
که هزمان بدو پیل و دیو اشکرم.فردوسی.

(اِ کَ دَ ) (مص م. ) نک شکردن.، ( آش کردن ) (کَ دَ ) (مص م. ) دباغی کردن، پیراستن چرم.

= شکردن

( آش کردن ) ( مصدر ) دباغی کردن پیراستن چرم دباغت.

نک شکردن.