اشک گلگون

اشک گلگون. [ اَ ک ِ گ ُ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) اشک سرخ. ( آنندراج ):
گر کُمیت ِ اشک گلگونم نبودی گرم رو
کی شدی روشن به گیتی راز پنهانم چو شمع.حافظ ( دیوان چ قزوینی - غنی ص 199 ).و رجوع به اشک پیازی و اشک جگرگون و اشک حنائی و اشک خون آلوده و اشک خونی و اشک خونین و اشک عقیقی شود.

اشک سرخ

💡 از دفتر عشق هر که فردی دارد اشک گلگون و چهر زردی دارد

💡 دید شمعی راکه با صد سوز ودرد اشک گلگون میرود بر روی زرد

💡 به میدان چشم اشک گلگون فشاند تکاور به قصر پری‌دخت راند

💡 من چگویم دل یغما ز محبت چون شد اشک گلگون و رخ زرد گواه دگر است

💡 آنقدر من در فراقش اشک گلگون ریختم چون شفق خون می‌دمد از شام هجرانم هنوز

💡 یاد آن فرصت که بر روی تو هنگام سحر از سرشک اشک گلگون می‌زدم جای گلاب!