اشغاء واژهای عربی است که در منابع لغوی به دو معنای اصلی به کار رفته است و هر دو معنای آن به نوعی به ایجاد اختلال یا حالت غیرطبیعی اشاره دارند. معنای نخست آن «مخالفت کردن مردم در کار کسی» است، یعنی زمانی که افراد در یک امر مشخص با شخصی همراهی نکنند و در برابر تصمیم یا کار او رفتار مخالف نشان دهند. در این کاربرد، اشغاء بیانگر نوعی عدم هماهنگی، اختلاف و برهم خوردن نظم در رفتار جمعی است و نشاندهنده وضعیت ناهماهنگ میان افراد میباشد.
معنای دوم آن در منابعی مانند «منتهیالارب» به «قطرهقطره چکیدن بول» اشاره دارد که یک حالت غیرعادی در دفع ادرار را توصیف میکند. این معنای پزشکی یا جسمانی، بیانگر وضعیتی است که در آن خروج مایع به صورت طبیعی و پیوسته انجام نمیشود و به شکل قطرهای و نامنظم صورت میگیرد. بنابراین، اشغاء هم در حوزه رفتار اجتماعی و هم در حوزه جسمانی کاربرد داشته و هر دو معنا بر نوعی اختلال و عدم نظم دلالت دارند.
این واژه در متون قدیمی عربی و لغوی بیشتر دیده میشود و در زبان امروزی کاربرد محدودی دارد. بررسی آن نشان میدهد که لغویان قدیم به دقت حالات انسانی، چه در رفتار اجتماعی و چه در وضعیت جسمی، را ثبت و توصیف میکردند. به طور کلی، اشغاء واژهای است با دو معنای «مخالفت و برهمزدن همراهی اجتماعی» و «چکیدن قطرهقطره ادرار» که هر دو مفهوم در آن بر نوعی بینظمی و اختلال دلالت دارند.
