لغت نامه دهخدا
اشخوب. [ اُ ] ( ع اِ ) بانگ شیر دوشیدن. یقال: انها لاشخوب الاحالیل. ( از اقرب الموارد ). صوت الدِرَّة. یقال: انها لاشخوب الاحالیل و سیبویه، انها لاشخوف الاحالیل روایت کرده است. نضربن شمیل گوید: ناقة اشخوف الاحالیل؛ عقیمةالضرع واسعةالاحالیل. ج، اشاخیب. ( از اقرب الموارد ).
