لغت نامه دهخدا
اشترخوی. [ اُ ت ُ ] ( ص مرکب ) آنکه بر صفت شتر باشد. پرکینه. || صبور. || قانع.
اشترخوی. [ اُ ت ُ ] ( ص مرکب ) آنکه بر صفت شتر باشد. پرکینه. || صبور. || قانع.
۱. پرکینه.
۲. قانع و بردبار.
( اشترخو ی ) ( صفت ) ۱ - آنکه بر صفت شتر بود. ۲ - پرکینه. ۳ - صبور. ۴ - قانع.