لغت نامه دهخدا
استبعال. [ اِ ت ِ ] ( ع مص ) استبعال نخل؛ بی نیاز گشتن خرمابن از آب دادن. ( تاج المصادر بیهقی ). || استبعال مکان؛ بعل گردیدن آن. || استبعال رجل؛ شوهر گردیدن. ( منتهی الارب ).
برای دسترسی سریع و آسان میتوانید لغت یاب را نصب کنید
برای نصب لغت یاب در ios لطفا آیکون
را زده و گزینه Add to Home Screen را انتخاب کنید.
مایل به دریافت اعلان فال ویدیویی روزانه هستید؟