لغت نامه دهخدا
استاباماتر. [ اِ ما ت ِ ] ( لاتینی، اِ مرکب ) عنوان تصنیف موسیقی مذهبی که در خمیس العهد آنرا از روی اقوال منثوره ژاکُپُن داتَدی ( مائه چهاردهم میلادی ) به آواز میخوانند. مشهورترین استاباتها، استابات پالِسترینا، پِرگُلِس، هَیدن و رُسَینی است که در 1841 م. تصنیف شده است.