لغت نامه دهخدا
ارتیشدار. [ اَ ] ( ص، اِ ) ( مأخوذ از ارتیشتر پهلوی ) لشکری و سپاهی را گویند. ( جهانگیری ) ( برهان قاطع ):
هنرورزند شاد ارتیشداران
سلح پرور پیاده با سواران.زراتشت بهرام پژدو.
ارتیشدار. [ اَ ] ( اِخ ) رودخانه ایست بسیار بزرگ در حدود قبچاق. ( برهان قاطع ) ( جهانگیری ).
