اذقن
لغت نامه دهخدا
اذقن. [ اَ ق َ ] ( ع ص ) مرد دراززنخ. || زن کژشرم. || ناقه ای که رخت و بار آن کج شده باشد. مؤنث: ذَقْناء. ج، ذُقن.
اذقن. [ اَ ق َ ] ( ع ص ) مرد دراززنخ. || زن کژشرم. || ناقه ای که رخت و بار آن کج شده باشد. مؤنث: ذَقْناء. ج، ذُقن.