لغت نامه دهخدا
ابوبکربن عمر. [ اَ بو ب َ رِن ِ ع ُ م َ ] ( اِخ ) نخستین قائد و سلطان مرابطی از قبائل بربر. او از سال 448 تا 480 هَ. ق. حکم راند.
ابوبکربن عمر. [ اَ بو ب َ رِ ن ِ ع ُ م َ ] ( اِخ ) ابن ابراهیم بن دعاس، و نام او کنیت اوست. ادیبی شاعر. او در اول نزد سلطان مظفر مقرب بود، سپس او را به زبید نفی کرد و وی به سال 676 هَ. ق. در آنجا درگذشت.
