دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] عبدالله بن محمد (حجازی )، فقیه، ادیب، شاعر، یکی از شخصیت های ابن قضیب البان می باشد؛ اِبْن ِ قَضیب ُ الْبان، نام ۳ تن از مشاهیر خاندانی در شهر حلب (سده ۱۱ق، ص۱۷م ) است.
عبدالله بن محمد (حجازی ) (د ۱۰۹۶ق /۱۶۸۵م )، فقیه، ادیب، شاعر بود.معاصرین وی را ابن حجازی نیز نامیده اند.
محمد محبی، خلاصة الاثر، ج۳، ص۷۲، قاهره، ۱۲۸۴ق.
وی در حلب به دنیا آمد و ظاهراً در پرتو منزلت اجتماعی پدرش، نزد مشهورترین دانشمندان آن روزگار، از جمله محمد بن حسن کواکبی مفتی حلب، محمد امین لاری، سیدمحمد تقی الدین حکیم و شیخ مصطفی زیباری تحصیل علم کرد.
فعالیت ها
در مدرسه حلاویه حلب به تدریس پرداخت و نیز نقابت اشراف آن شهر را برعهده گرفت و سرانجام به مقام قضا در دیار بکر رسید. در آن احوال، وزیر الفاضل که از مراتب علمی و اجتماعی وی آگاهی یافته بود، او را نزد خود خواند.چندی نگذشت که اطرافیان بر وی حسد بردند و به حیله او را بر آن داشتند که از وزیر مقام قضا طلب کند.وزیر با آنکه درخواست عبدالله را بر بی مهری و دوری گزینی از خدمت حمل می کرد، قضای دیار بکر را به او سپرد.وی با آنکه در آن کار تجربه داشت، در تدبیر امور عاجز ماند، چنانکه خود گوشه عُزلت گرفت و یکی از یاران را به کار قضا گماشت.جانشین او، چندان رشوه ستاند که عاقبت مردم شکایت به سلطان بردند و موجب عزل او شدند. این حادثه، از قدر عبدالله نزد مردم به شدت کاست.
← سفر به روم
...
