دانشنامه اسلامی
[ویکی فقه] ابوطیب احمد بن محمد، قاضی و فقیه شافعی، یکی از شخصیت های خاندان ابن ظهیره می باشد؛ اِبْن ِ ظَهیره، عنوان افراد خاندانی از بنی مخزوم که در سده های ۹ و ۱۰ق /۱۵ و ۱۶م به شهرت رسیدند و در مکه عهده دار افتاء، قضا و تدریس بودند.
ابوطیب احمد بن محمد بن محمد بن (محمد بن ) حسین بن علی ابن احمد بن عطیة بن ظهیره قرشی مخزومی مکی، ملقب به محب الدین (۸۲۵ - ۸۸۵ق /۱۴۲۲-۱۴۸۰م )، قاضی و فقیه شافعی. او در مکه زاده شد و در همان جا رشد کرد و به حفظ قرآن و فراگیری علوم زمان خویش پرداخت.
اساتید
او به درس ابن جزری حاضر شد و از شهاب الدین مرشدی و ابوشعر حنبلی و مقریزی و تقی الدین ابن فهد و دیگران حدیث شنید و از برخی از آنان اجازه یافت و فقه را نیز نزد پدر و کمال الدین اسیوطی فراگرفت. سخاوی
سخاوی، محمد، الضوء اللامع، ج۲، ص۱۹۱، قاهره، ۱۳۵۵ق.
وی در مکه در ۸۴۷ق به نیابت از پدر بر مسند قضا نشست و بعد از وفات پدرش نیز به استقلال به آن کار پرداخت. سپس از آن مقام کناره گرفت، اما پس از چندی مجدداً منصوب گردید و مسئولیت های دیگری چون نظارت بر مسجدالحرام و قضای جده برعهده او گذاشته شد، ولی مدتی نگذشت که از همه آن ها کناره گرفت و تا آخر عمر به هیچ یک از آن مشاغل روی نیاورد.
درگذشت
...
