ابراهیم غافقی

ابراهیم غافقی. [ اِ م ِ ف ِ ] ( اِخ ) رجوع به ابراهیم بن عبداﷲ غافقی شود.

[ویکی فقه] اِبْراهیم ِ غافِقی، ابواسحاق بن احمد بن عیسی (۶۴۱ -۷۱۶ق / ۱۲۴۳-۱۳۱۶م )، نحوی، قاری و فقیه مالکی است.
در اِشبیله (سِویل ) زاده شد و در سَبْتَه درگذشت و به همین سبب وی را اشبیلی و سَبْتی گفته اند. علت انتساب او به غافق، از قلعه های نزدیک اشبیلیه، دانسته نیست. اندک اطلاعی که از او هست، در همه مآخذ به یکسان تکرار شده است و آن نیز باید همان روایتی باشد که شاگرد وی ابوالقاسم بن عمران حضرمی برای ذهبی نقل کرده و ابن حجر خلاصه آن را آورده است.
ابن حجر عسقلانی، احمد، ج۱، ص۱۲، الدرر الکامنة، حیدرآباد دکن، ۱۳۹۲ق.
وی در آغاز کودکی، در اشبیلیه می زیست و چون اسپانیایی ها بر آن شهر چیره شدند، وی را در ۶۴۶ق /۱۲۴۸م به سبته در ساحل تونس بردند.
مقام علمی
در تونس به آموختن حدیث، فقه و نحو پرداخت و قرآن را به ۷ قرائت فراگرفت و بعدها کتابی نیز درباره قرائت نافع نوشت، اما بیش تر به صرف و نحو همت گماشت و کتاب سیبویه را نزد استاد خواند و سرانجام به زباندانی در سراسر مغرب نامور شد. شرحی بر کتاب الجمل زجاجی (د ۳۳۹ق /۹۵۰م ) به وی نسبت داده اند.