تری فزای

تری فزای. [ ت َ ف َ ] ( نف مرکب ) که در مزاج تری افزاید: و غذاهای لطیف زودگوار و تری فزای باید داد. ( ذخیره خوارزمشاهی ). و طعامهای تری فزای باید خورد چون شوربای گوشت بره و گوشت مرغ و مانند آن. ( ذخیره خوارزمشاهی ). و رجوع به تر و تری شود.

که در مزاج تری افزاید: و غذاهای لطیف زود گوار و تری فزای باید داد.

💡 بشکن خمار من به لب لعل جان فزای کان چشم مست تست که مخمور خوشترست

💡 نباشد دو شه در خور یک سرای شنیدم من از مرد دانش فزای

💡 این بهار خرم شادی فزای مشکبوی خاک را بزاز کرد وباد را عطار کرد

💡 گه نغمه دلفریب روح افزایت از ناله جان فزای بلبل طلبیم

💡 چنان به لذت نفسی، که گر شود ممکن به حرص حس ششم در فزایی اندر پنج

💡 برایشان ثناگوی و شفقت نمای به قدر مراتب در احسان فزای