تبخاله زدن

تبخاله زدن. [ ت َ ل َ / ل ِ زَ دَ ] ( مص مرکب ) تبخاله افتادن. تبخاله برآوردن. تبخاله دمیدن:
تبخاله زد لبم ز می خضر گوئیا
این آب را به وام ز آتش گرفته است.صائب ( از آنندراج ).رجوع به تبخال و تبخاله و تبخاله افتادن و تبخاله دمیدن و سایر ترکیبات آن شود.

تبخاله افتادن تبخاله بر آوردن تبخاله دمیدن.

💡 لبی که از نفس بوسه رنگ می بازد چه جای جلوه تبخاله های بد گهرست؟

💡 چون انجم و خورشید ز برق دم گرمم شیرازه جمعیت تبخاله فرو ریخت

💡 شعله پر ریزد به صید خاطر ناشاد من پر لبی تبخاله دارد از مبارکباد من

💡 زان فروغی کز رخش افتاد درکاشانه ام آتشین تبخاله جوشد از لب بامم هنوز

💡 مبادا لب به آب زندگی چون خضرترسازی که هر تبخاله ای در پرده دل کوثری دارد

💡 شراب درد و غم از ساغر تبخاله می‌ریزد مبادا از پی حرف مداوا لب بجنبانی