اراده نفسی

[ویکی فقه] اراده نفسی به طلب شئ مطلوب بالذّات اطلاق می شود.
اراده نفسی که مقابل اراده غیری می باشد اراده ای است که مراد و متعلق آن به خودی خود در نظر مرید، مطلوب باشد و اراده به خود آن چیز تعلق گیرد؛ مانند: اراده مولا به واجب نمودن نماز، که مراد اصلی و مطلوب بنفسه خود نماز است.

💡 براى بدست آوردن اراده قوى و تصميم جدى به منظور درمان بيماريهاى اخلاقى و مبارزهبا عادات ناپسند نيز بايد از نيروى غريزه استفاده كرد و تمام قوا را در رسيدن بهمقصود با هم متحد و هماهنگ ساخت و به سوى هدف پيشروى كرد

💡 و بنده سركش پاسخ مى دهد: تو خود، كارها را به من واگذاشتى و من با اعتماد بهاختيارات خود هر چه خواستم كردم و اراده شخصى خود را بكار بستم زيرا به كسى كهاختيار تام داده مى شود ديگر نمى توان امر و نهى كرد و منعى متوجه او نيست. پس مىبينيم كه تفويض چه بن بستى را در پى دارد لذامحال مى باشد...)).

💡 2. ليميا: علمى است كه از كيفيّت تاءثير قدرت اراده و روح به وسيله ارتباط آن با ارواح قوى و بزرگ، مانند ارتباط با فرشتگانى كه موكِّل ستارگانند، گفتگو دارد. اين علم همان فَنّ تسخير است؛ چون به وسيله آن ارواح قوى يا جنيان را تسخير كرده و از آنان كمك مى گيرد.

💡 به همين دليل قرآن، بهشت را مخصوص كسانى مى داند كه نه تنها به زبان بلكه دردل نيز اراده برترى طلبى و فساد نداشته باشند.(48) و براى آنان كه نفس خود رااز هوسها باز داشته اند، بهشت را ماءوى قرار داده است.(49)