کیان خوره

کیان خوره. [ ک َ / کیا خوَ / خ ُ رَ / رِ / خُرْ رَ / رِ ] ( اِ مرکب ) با واو معدوله، به معنی کیان خره است که نوری باشد از جانب اﷲ فایض به پادشاهان و رؤسا. ( برهان ). کیان خره. کیاخوره. ( ناظم الاطباء ).فر کیان. توضیح آنکه این اصطلاح در حکمت اشراق هم وارد شده. ( فرهنگ فارسی معین ). رجوع به کیان خره شود.

( اسم ) فرکیان. توضیح این اصطلاح در حکمت اشراق هم وارد شده.

💡 دولب پر ز خنده دو رخ پر ز شرم کیانی زبان پر ز گفتار نرم

💡 بود در نهب تخت و تاج کیان یزک تازیان ز مانو‌یان

💡 نه باب تو دارد جز از تو پسر بترسد که تاج کیانی مگر

💡 اسکندر صاحب دل کائینه کند جان را درویش پریشان را دیهیم کیان بخشد

💡 آن کوه را که خاصه تو را جنگ جای بود در پیش سجده کرد همی گنبد کیان

💡 کمند کیان و من و تیغ و گرز بگیرم ببندم به البرز برز