علی بن حسن بن فضل طبرسی، مشهور به ابوالفضل طبرسی، از عالمان و محدثان برجستهی امامیه در سدههای ششم و هفتم هجری قمری است. وی فرزند حسن بن فضل طبرسی، نویسندهی کتاب ارزشمند «مکارمالاخلاق»، و نوهی امینالاسلام فضل بن حسن طبرسی، مفسر صاحبنام و مؤلف تفسیر گرانسنگ «مجمعالبیان» بهشمار میرود. تاریخ دقیق تولد و وفات این دانشمند پارسا روشن نیست، اما منابع تاریخی درگذشت او را در اوایل قرن هفتم هجری ثبت کردهاند.
مشهورترین اثر بهجا مانده از ابوالفضل طبرسی، کتاب «مِشکاةُ الأنوار فی غُرَرِ الأخبار» است که به زبان عربی و در موضوع اخلاق و آداب اسلامی تألیف شده است. این کتاب بهعنوان دنباله و تکمیلکنندهی اثر مشهور پدرش، «مکارمالاخلاق»، نگاشته شده و مشتمل بر ده باب منظم است. مؤلف در گردآوری و تدوین این مجموعهی روایی، از منابع متعدد و معتبری بهره برده که برجستهترین آنها کتاب «المحاسن» اثر احمد بن محمد بن خالد برقی است.
«مشکاةالانوار فی غرر الاخبار» بهعنوان یکی از متون معتبر اخلاقی و روایی شیعه، مورد توجه بسیاری از دانشمندان پسین قرار گرفته است. آثار متعددی با عنوان «مشکاةالانوار» در کتب تراجم و فهرستها ثبت شده که از جمله میتوان به آثار شیخ ابراهیم کفعمی و علامه مجلسی اشاره کرد؛ این امر خود گواهی بر اعتبار و تأثیرگذاری کتاب طبرسی در سنت حدیثی و اخلاقی امامیه است.