نایژه اوایی

نایژه آوایی
{bronchophony} [پزشکی] صوت های کلامی که با انتقال از راه نایژه ها با گوشی پزشکی شنیده شود

نایژه آوایی. به صوت های کلامی که با انتقال از راه نایژه ها با گوشی پزشکی شنیده شود، نایژه آوایی یا برونکوفونی ( انگلیسی: Bronchophony ) می گویند.
نایژه آوایی هنگام سمع ریه ها با گوشی وقتی فرد معاینه شونده سخن بگوید، شنیده می شود و علت آن انتقال صوت تولید شده در حنجره از بافت متراکم ریه یا از روی قشر نازک مایع جنبی به جدار قفسه سینه است.

💡 خلط خونی یا هموپتزی در برخی از بیماریها مانند نایژه‌فراخی، سرطان ریه، عفونت‌ها مانند بیماری سل، برونشیت و سینه‌پهلو مشاهده می‌شود.

💡 سرخرگ‌های نایژه‌ای خون را به نایژه‌ها و بافت همبند ریه‌ها می‌رسانند. آن‌ها با نایژه‌ها حرکت می‌کنند و با آنها منشعب می‌شوند و به سطح نایژک‌های‌ تنفسی ختم می‌شوند. آنها با شاخه‌های سرخرگ‌های ریوی بازپیوندی (آناستوموز) می‌کنند و با هم، پلور احشایی ریه را تأمین می‌کنند.

💡 سرخرگ‌های نایژه‌ای و تأمین مواد مغذی آن‌ها به شش‌ها نیز به این مشاهدات نسبت داده می‌شوند که یک سرخرگ ریوی مسدود (چه بسته شده یا با آمبولی) به ندرت منجر به آنفارکتوس ریه می‌شود. سرخرگ‌های نایژه‌ای می‌توانند رسانش خون اکسیژن‌دار را به بافت شش حفظ کنند.

💡 ریه‌ها از ۱۳ نوع سلول مختلف تشکیل شده‌است که ۱۱ نوع آن سلول اپیتلیال بوده و ۲ نوع آن سلول‌های مزانشیمی هستند. سلول‌های اپیتلیال جدار نای و نایژه را را تشکیل می‌دهند در حالی که سلول‌های مزانشیمی ریه‌ها را تشکیل می‌دهند.

💡 در پرفشاری خون ترومبوآمبولیک مزمن ریوی، سرخرگ‌های نایژه‌ای به‌طور معمول بزرگ و پرپیچ و خم می‌شوند.