ابن مطروح. [ اِ ن ُ م َ ] ( اِخ ) جمال الدین ابوالحسن یحیی بن عیسی بن ابراهیم مصری. ادیب و شاعر. مولد او بشهر اسیوط592 هَ.ق.وی از پیوستگان ملک صالح ایوبی بود، چندی در شام مقام وزارت و در جنگهای صلیبی مداخله داشت و پس از مرگ ملک صالح بقاهره رفت و در سال 649 بدانجا درگذشت.
ادیب و شاعر و مولد او اسبوط میباشد
ابن مطروح ( ۱۱۹۶ - ۱۲۶۰ ) شاعر و نثرنویس مصری بود.
نام و نسب او «جمال الدین ابوالحسن یحیی بن عیسی بن ابراهیم بن حسین بن علی بن مطروح» ذکر شده. زادهٔ ۷ ژوئیه ۱۱۹۶م/ ۸ رجب ۵۹۲ق در اسیوط بود. آنجا و در قوص بزرگ شد و درس خواند. در سال ۶۲۶ق به قاهره رفت و سپس ساکن حلب شد. به هنگام حملهٔ صلیبی ها به مصر به فرماندهی لویس نهم، ابن مطروح به مصر بازگشت.
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 مـؤ لف: نظير اين معنا در مجمع البيان از حضرت باقر و حضرت صادق (عليه السلام )بـه ايـن مـضـمـون آمـده. و روايـات بـسـيـارى ديـگـر از ائمـهاهـل بـيـت (عـليـهـم السلام ) در اين باره هست، ولى در بعضى از آنها آمده كه ذبيح اسحاقبوده، كه چون اين روايات با آيات قرآن مخالف است، مطروح و مردود است.
💡 سپس قرآن كريم شعراى مومن را از شعراء مذموم مستثنى كرد كه آنان داراى ايمان وعمل صالح اند كه انسان طبيعتا از ترك حق ردع مى كنند پس در نزد قرآن كريم شعر مذمومو شعر ممدوح مطروح است چه اينكه شاعر مورد نكوهش و شاعر مومن در طريق حق نيز درقرآن مطرح شده است.
💡 د. برخى از گناهان بزرگ هر چند مربوط به اصول اعتقادى نباشد، مانندگناه مطروح در آيه مورد بحث، كاشف از خُبث سريره و سوء ضمير است؛ ازاين رو مرتكبان چنين عصيانى بدون ابتلا به كفر اعتقادى و بدون شك در مبانى اصيل دينى محكوم به چنين كيفر تلخى شده اند.
💡 لوایح قانونی قانون مجازات، طرح قانون اساسی، اصلاح قانون تجارت، مسائل معضل حقوقی استعلام شده از طرف کانون وکلای دادگستری، دعاوی مطروح بین سازمانهای دولتی و اشخاص حقیقی وحقوقی خارجی، مسائل استعلام شده از سوی بانک مرکزی و دفتر خدمات حقوقی بینالمللی درکمیتههای تخصصی و شورای حقوقی وزارت راه و ترابری.
💡 و يكى از چيزهائى كه باعث سوءظن آدمى نسبت به اين روايات مى شود اين است كه ازكسانى نقل شده كه در فتنه در خانه على (عليه السلام ) از انجام وظيفه يعنى دفاع از حقعلى (عليه السلام ) سر باز زدند و از كسانى كه در جنگهاى على با معاويه و خوارج وطلحه و زبير كناره گيرى كردند، به همين جهت بايد اگر ممكن باشد به نحوى توجيهشود، و گرنه مطروح و مردود شناخته شود.
