گستاخ زبانی

گستاخ زبانی. [ گ ُ زَ ] ( حامص مرکب ) عمل گستاخ زبان. گستاخ گویی. گستاخ سخنی. بی پروا سخن گفتن.

جسارت در گفتار گستاخ گویی.

💡 اءالقى الذكر من بيننا بل هو كذاب اءشر؛ (11) آيا از ميان ما ذكر (وحى ) بر اوالقا شده است ؟ نه (بلكه ) او دروغ گويى گستاخ است.

💡 قدرت نمايى قمر بنى هاشم عليه السلام و اقدام وى به تنبيه گستاخان و تاديبغافلان (شامل 24 قدرت نمايى )

💡 او سرچشمهٔ بدبختی و بدی را در بشر گستاخی یا غرور می‌داند و معتقد است اگر بشر، خود را به خوبی بشناسد، دچار سرکشی نمی‌شود. به همین علت چنین اظهار می‌کند:

💡 بر سراپایش مبین گستاخ کان موی میان می شود چون موی آتش دیده ازتاب نظر

💡 از کسی پروا ندارد دیده گستاخ من در دیار حسن چون آیینه ام رو داده اند

💡 چون نظرها آب شد از روی آتشناک او یارب آن رو در حجاب از دیده گستاخ کیست؟