چاشت فراخ

چاشت فراخ. [ ف َ ] ( اِ مرکب ) نزدیک ظهر. ضُحاء؛ چاشت فراخ، یا وقتی که قریب نصف شدن رسد روز. ( منتهی الارب ). و رجوع به چاشتگاه فراخ شود.

نزدیک ظهر. ضحائ. چاشت فراخ یا وقتیکه قریب نصف شدن رسد روز.

💡 درویش او را نام نه گر چاشت باشد شام نه وندر دلش آرام نه از مهر بر جانش رقم

💡 مُسلَّم کسی را بود روزه‌داشت که درمانده‌ای را دهد نان چاشت

💡 به چاشت روزه خود را به باده کرد افطار حواله اش چو سفیهان به وقت شام نکرد

💡 پیرمردی ز کسانش به حضورم بگماشت خانه بی شمع و سیه پرده تاریکی چاشت

💡 همان به است که بر روزگار چاشت خوریم ز پیش آنکه خورد روزگار بر ما شام