لغت نامه دهخدا
هفت گیسودار. [ هََ ] ( اِخ ) بنابر مشهور از جمله چهل وهشت صورت فلکی قدیم هفت صورت را «هفت گیسودار» نامیده اند: عواء، ذات الکرسی، حامل رأس الغول، مسک الاعنه، مراءةالمسلسلة، جبار ( که آن را جوزا نیز گویند ) و سنبله. ( از رساله «شماره هفت و هفت پیکر نظامی » تألیف معین ص 30 ). کنایه از هفت بنده است، و هفت ستاره را نیز گویند که سبعه سیاره باشد. || هفت آسمان را هم گفته اند. ( برهان ).