نواله دادن

نواله دادن. [ ن َ ل َ / ل ِ دَ ] ( مص مرکب ) لقمه دادن. بذل و بخشش کردن. روزی رساندن:
از خوان کسان نواله دادن
بر نسیه بود قباله دادن.امیرخسرو.

لقمه دادن. بذل و بخشش کردن. روزی رساندن.

💡 چون چرخ سفله می دهد اندر نواله زهر دست هوس به خوان نوالش نبرده به

💡 فلک گر آردت روزی نواله نگهدارش که آن بی استخوان نیست

💡 تن که نه قربانی بتان شود اولی در دهن گور آن نواله نهفته

💡 از خوان سماع کس نواله نبرد تا برناید زعقل وز جان و زدل

💡 افسرده را نصیب نباشد دل کباب آن یابد این نواله که مهمان آتش است

💡 بسکه بر خوان او نواله ربود در بغل زان دوتای نان دارد