نزهت نشین

نزهت نشین. [ ن ُ هََ ن ِ ] ( نف مرکب ) که جای باصفائی دارد. که در نزهت ستان است. که در آسایش و سرور است. که در نزهتگاه ساکن است:
به زندانیان زمین زیر خشت
به نزهت نشینان باغ بهشت.نظامی.

که جای با صفائی دارد. که در نزهت ستان است. که در آسایش و سرور است که در نزهتگاه ساکن است.

💡 به نکهت هوا رشک مشک ختن شد به نزهت زمین روضۀ نسترن شد

💡 خلعت آل تو آن آتش ابراهیم است که نهانست درو نزهت گل‌های بهشت

💡 زیرا اساس نزهت باغ از بهار شد چون مایه نشاط روان از وصال یار

💡 سلامی همه نزهت خلد اعلی سلامی همه صفوة آب کوثر

💡 گویند بیا به باغ کانجا لاغ است نی زحمت نزهت و نه بانگ زاغ است

💡 بو که ز نزهت گه درالسلام بوی علیکی رسد و السلام