بر اساس قاعده فقهی نخستین، اصل و معیار در مورد تمامی موجودات، از جمله انسان، طهارت (پاک بودن) است؛ به این معنا که مادامی که دلیل قاطعی بر پلیدی یا نجاست شیئی یا فردی اقامه نگردد، اصل بر پاک بودن اوست. پیشتر، آیاتی از قرآن کریم که ممکن بود بر نجاست برخی گروههای انسانی دلالت داشته باشند، مورد بررسی قرار گرفتند و نتیجه شد که هیچ دلالتی از سوی قرآن بر نجاست هیچ انسانی، حتی مشرکان، اثبات نگردیده است. این بررسیها نشان داد که اصل اولی یعنی قانون طهارت عمومی، همچنان به قوت خود باقی است و هیچ خدشهای بر آن وارد نشده است.
موضوع اصلی اکنون به بررسی روایات منقول از پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) و ائمه معصومین (علیهم السلام) معطوف است تا مشخص شود آیا این احادیث بر نجاست برخی گروههای انسانی دلالت دارند یا خیر. لازم به تأکید است که این بحث محدود به مشرکان نیست؛ زیرا اگر روایتی بر نجاست یهودی، مرتد، یا حتی ولدالزنا (فردی که از طریق نامشروع متولد شده) دلالت کند، به طور قطع اصل طهارت عمومی را زیر سؤال برده و امکان تعمیم آن را به نجاست مشرکان نیز فراهم میآورد. بنابراین، بررسی روایات باید شامل تمامی گروههای انسانی باشد که در این باب مورد اشاره قرار گرفتهاند.
علاوه بر دلالت متن روایات، مسئله سند آنها نیز نیازمند دقت است؛ زیرا صدور آیات قرآنی از سوی شارع مقدس امری مسلّم تلقی میشود و تنها دلالت آنها محل بحث بود، اما در مورد روایات، هم اعتبار سندی و هم محتوای دلالتی باید به طور جداگانه مورد واکاوی قرار گیرد. برای تسهیل این فرآیند تحلیلی، افزایش سرعت بررسی، و کاهش چالشهای مربوط به مباحث سندی طولانی، مقرر گردیده است که روایات مرتبط با نجاست گروههای انسانی، باب به باب مورد بحث قرار گیرند. این رویکرد ساختار یافته امکان میدهد تا ضعف سندی برخی روایات توسط قوت سند روایات دیگر جبران شده و دلالتهای مبهم نیز توسط سایر روایات همباب روشن گردد.
