ناشایست گفتن
ناشایست گفتن مصدری مرکب است که به‌معنای بیان سخنان ناپسند و اهانت‌آمیز به‌کار می‌رود. این واژه در ادبیات فارسی به‌صورت گسترده به‌عنوان معادلی برای مفاهیمی چون ناسزا گفتن، دشنام دادن و فحش دادن مورد استفاده قرار گرفته است و بیانگر نوعی رفتار زبانی خارج از چارچوب‌های ادب و احترام محسوب می‌شود. در متون کهن فارسی، شواهد متعددی از کاربرد این اصطلاح مشاهده می‌شود که از جملهٔ آن‌ها می‌توان به کتاب النقض اشاره کرد. در صفحهٔ ۴۳۱ این اثر آمده است: «جبرئیل رسول را گفت که نشان ایشان آن باشد که جفت ترا ناشایست گویند». این عبارت گویای آن است که ناشایست‌گفتن به‌عنوان رفتاری زشت و نشانه‌ای منفی در توصیف اشخاص به‌کار رفته است. از منظر زبانی، ترکیب ناشایست‌گفتن از دو جزء «ناـ» به‌عنوان پیشوند نفی و «شایست» به‌معنای سزاوار و مناسب تشکیل شده و در کنار «گفتن» معنای کلی سخن ناشایست را می‌رساند. این ساختار دستوری نشان‌دهندهٔ ظرافت و دقت زبان فارسی در ساختن واژه‌های مرکب برای بیان مفاهیم اخلاقی و اجتماعی است.
مترادف‌ها
بدگویی، بی ادبی
متضادها
شایسته گفتن، نیک گفتن
لغت نامه دهخدا
ناشایست گفتن. [ ی ِگ ُ ت َ ] ( مص مرکب ) ناسزا گفتن. دشنام دادن. فحش دادن: جبرئیل رسول را گفت که نشان ایشان آن باشد که جفت ترا ناشایست گویند. ( کتاب النقض ص 431 ).
فرهنگ فارسی
ناسزا گفتن دشنام دادن.
جمله سازی با ناشایست گفتن
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 دید چون نادر، به خشم آن نامه ها از دست هشت گفت نندیشی از این گفتار ناشایست و زشت
💡 در محیط‌های کاری حرفه‌ای، ناشایست گفتن کلمات توهین‌آمیز یا استفاده از زبان غیررسمی می‌تواند منجر به اخراج فوری کارمند از سازمان شود.
💡 معلم از دانش‌آموز خواست که با رعایت ادب و احترام صحبت کند و از ناشایست گفتن درباره همکلاسی‌های خود در کلاس پرهیز نماید.
💡 بزرگترها همیشه تاکید می‌کنند که ناشایست گفتن و استفاده از الفاظ نامناسب در جمع، باعث کاهش اعتبار و شخصیت اجتماعی فرد می‌شود.
