مژدگانی دادن

مژدگانی دادن. [ م ُ دَ / دِ دَ ] ( مص مرکب ) بُشر. بُشری ̍. ابشار. ( تاج المصادر ). تبشیر. مشتلق دادن. مژده لق دادن. مشتلقانه دادن. عطیه ای یا مالی به آورنده خبرخوش دادن. دادن عطیه ای به بشیر. دادن چیزی به مژده ور:
ناداده مژدگانی و نادیده مژده ور
دیدیم فر طلعت آن عالم هنر
ما را به فرطلعت خویش آن سپهرفضل
خود داد مژدگانی و خود بود مژده ور.سوزنی.گر ز آمدنت خبر بیارند
من جان بدهم به مژدگانی.سعدی ( طیبات ).مژدگانی بده ای دل که دگر مطرب عشق
راه مستانه زد و چاره مخموری کرد.حافظ.مژدگانی بده ای خلوتی نافه گشای
که ز صحرای ختن آهوی مشکین آمد.حافظ.

مشتلق دادن

💡 مژدگانی بده ای دوست که محنت بگذشت نعمت فتح و گشایش به زمان باز آمد

💡 مژدگانی که گل از غنچه برون می‌آید صد هزار اَقْچه بریزند درختان بهار

💡 مژدگانی بده ای خلوتیِ نافه‌گشای که ز صحرایِ خُتَن آهویِ مُشکین آمد

💡 ز بخت همایون ترا تا قیامت به نو شادیی هر زمان مژدگانی

💡 مژدگانی که روز عید آمد عید بر عاشقان به عید آمد

💡 باز بشکت گل دولت و یار آمد باز مژدگانی که خزان رفت و بهار آمد باز