ملک ستایی

💡 وگر ز بی‌خردیها لب این ترانه زند چنان بود که ستایی ثواب را به گناه

💡 کنون کز صد، نود یزدان ستایند بدین یزدان ستایی‌، دیو رایند

💡 پی خود ستایی زبان برگشود دو بیتی به تازی زبان بر سرود

💡 دلش را پرست، ار خرد را پرستی کفَش را ستای، ار سخا را ستایی

💡 زبان زگفتهٔ بیجا ببند قاآنی که خود ستایی دور است از طریق ثواب

💡 سیمرغ ستایی تو و سیمرغ که دید؟ ور دید کسی تو خود ندیدی باری

💡 در دوران حکومت‌های استبدادی، شاعران ناچار بودند برای حفظ امنیت خود، به سبک ملک ستایی در اشعارشان بنویسند و از حاکم قدرتمند تعریف کنند.

💡 ویژگی اصلی شعر کلاسیک فارسی در برخی دوره‌ها، تمرکز بر ملک ستایی و توصیف عظمت و شکوه پادشاهان برای جلب رضایت و حمایت آن‌ها بود.

💡 برخلاف شعر معاصر که به دنبال بیان مسائل اجتماعی است، بسیاری از اشعار قدیمی بر ملک ستایی و ستایش قدرت پادشاهان تمرکز داشتند.