قرابه پرهیز

قرابه پرهیز. [ ق َ ب َ / ب ِ پ َ ] ( نف مرکب ) پرهیزنده از می. پرهیزنده از قرابه:
صوفی پیاله پیما حافظ قرابه پرهیز
ای کوته آستینان تا کی درازدستی.حافظ.

( صفت ) آنکه از جام می پرهیز کند پرهیزنده از باده.

💡 می کو معاشران را دارد قرابه پر بشکست پیش لعل لب تو سبوی خویش

💡 دل را قرابه‌وار مل اندر گلو مکن تن را پیاله‌وار کمر بر میان مخواه

💡 در خرقه کن قرابه نهان کز ستم سپهر از سنگ ژاله می شکند خیمه ی حباب

💡 از شیشه سپهر طلب می که در صفت بر وی فرشته هم چو مگس بر قرابه ایست

💡 بنهفته در دو لعل لبش صد قرابه ناب بد محتجب ز پرتو رخسارش آفتاب

💡 مستی من ز جنس حریفان دور نیست نوشم می از قرابه دیگر ورای خم