درشت اواز

( درشت آواز ) درشت آواز. [ دُ رُ ] ( ص مرکب ) بلند بانگ. جهوری الصوت. ( یادداشت مرحوم دهخدا ). أجش. أجشر. قنخر: صخاب؛ درشت آواز پلیدزبان. فداد؛ مرد بلند درشت آواز. هَمَری؛ زن با بانگ و فریاد و درشت آواز پلید زبان. ( منتهی الارب ). و رجوع به درشت شود.

( درشت آواز ) بلند بانگ جهوری الصوت اجش اجشر قنخر

💡 ((صفوان )) و ((صلد)) هر دو به معناى سنگ صاف و سخت است.((وابل )): يعنى باران دانه درشت و شديد.

💡 ننموده‌ام درشتی طاقت به هیچکس عرض رگ‌گلم رگ نشتر شکن نی‌ام

💡 اگر در طبيعت رودخانه است، در انسان رگهاى ريز و درشت است.

💡 بدو گفت قارن که ای شاه نو درشت و دلیر است و ناباک و گو

💡 ما درشتان را به نرمی، زیر دست خود کنیم می کشد در بر چو آب آیینه من سنگ را

💡 یکی سفته زوبین زد او را درشت ز سینه سنانش برون شد ز پشت